Boris Giltburg, Brussels Philharmonic & Kazushi Ono

Beethoven gebruikte zijn sonates als een laboratorium voor ideeën: geschreven voor intieme settings en ver weg van de druk van de concertzaal bleken ze een veilige plek waar hij naar hartelust kon experimenteren, testen en vernieuwen. Zijn laatste sonate is een culminatie van al die jaren grenzen verleggen. Beethoven beukt genadeloos tegen de limieten van het instrument en de uitvoerder aan, en laat een hogere, mystieke wereld opengaan.

Die koppeling tussen een spirituele wereld en een radicale structuur inspireerde 80 jaar later de Poolse componiste Karol Szymanowski. Hij modelleerde zijn tweede symfonie helemaal naar de architectuur van Beethovens opus 111: een strikt tweeluik dat dramatisch en complex opent, om via een lyrisch thema te eindigen in een groots opgezette fuga - met uiteindelijke verlossing in een overdonderende apotheose.