La Gradiva

Pompeii is een plek waar de tijd stilstaat. Voor Toni en zijn klasgenoten lijkt de tijd net razendsnel vooruit te gaan: hun schooltijd loopt af en de volwassen wereld wacht. Met La Gradiva maakt cinematograaf Marine Atlan haar beklijvend langspeeldebuut, een zinnelijke coming-of-age die haar jonge personages naar Zuid-Italië voert, tussen versteende lichamen en eeuwenoude fresco’s. Hun eigen levens kunnen nog alle kanten uit. Blikken kruisen, aantrekkingskracht verschuift en elk gebaar lijkt plots van levensbelang. Met luide muziek, een grote mond en een stapel gemiste deadlines weet Toni (Colas Quignard) feilloos op de zenuwen te werken van lerares Mercier (een ijzersterke Antonia Buresi). Rond hem bewegen beste vriend James (Mitia Capellier-Audat), de observerende Suzanne (Suzanne Gerin) en een klas vol jongeren die even makkelijk filosoferen over de wereld als elkaar het vuur aan de schenen leggen. Atlan vertrouwt daarbij grotendeels op nieuwkomers, die hun personages een ontwapenende naturel geven. Verlangen, vriendschap, seks, status: niets ligt helemaal vast.

De titel La Gradiva knipoogt naar Wilhelm Jensens gelijknamige novelle uit 1902, waarin een archeoloog bezeten raakt van een mysterieuze vrouw op een antiek reliëf. Sigmund Freud stortte zich later gretig op het verhaal, dat ook de surrealisten inspireerde. Een kolfje naar de hand van Atlan, die haar personages laat kijken, fantaseren en projecteren. Tederheid en onzekerheid gaan er moeiteloos samen met zelfingenomenheid en soms genadeloze wreedheid.

 Samen met Pierre Mazoyer vangt Atlan Zuid-Italië in warme, korrelige beelden, badend in zonlicht en haast losgezongen van de tijd. Die blik leverde haar in Cannes meteen de Grand Prize van de Critics’ Week op. Maar bovenal neemt La Gradiva de grote gevoelens van haar jonge personages bloedserieus. Sommige momenten van euforie en vernedering verdwijnen niet wanneer je volwassen wordt. Ze blijven, als afdrukken onder de as.